27 Batalion Straży Granicznej

27 Batalion Straży Granicznej

27 Batalion Straży Granicznej to jednostka organizacyjna Straży Granicznej, która istniała w II Rzeczypospolitej.

Formowanie i zmiany organizacyjne

Na mocy uchwały Rady Ministrów z 23 maja 1922 roku, Minister Spraw Wewnętrznych, poprzez rozkaz z 9 listopada 1922 roku, zmienił nazwę „Bataliony Celne” na „Straż Graniczną”. Wprowadzono również nową organizację wewnętrzną w tej formacji. 27 batalion celny został przekształcony w 27 batalion Straży Granicznej.

27 batalion Straży Granicznej działał w ramach Komendy Powiatowej Straży Granicznej w Głębokim, a jego dowództwo miało siedzibę w Drui. W skład batalionu wchodziły cztery kompanie strzeleckie oraz jedna kompania karabinów maszynowych, składająca się z 3 plutonów, z których każdy miał po 2 karabiny maszynowe. Dowódca batalionu posiadał uprawnienia dyscyplinarne, jak dowódca pułku. Całkowita liczba żołnierzy w batalionie wynosiła 614, w tym 14 oficerów.

Zgodnie z uchwałą Rady Ministrów z 24 maja 1923 roku, postanowiono o likwidacji Straży Granicznej do 1 lipca 1923 roku. Mimo to, 27 batalion Straży Granicznej, już w nowym etacie, pozostał na granicy do jesieni 1923 roku. W zakresie budżetu i gospodarki podlegał Komendzie Okręgowej Policji Państwowej w Wilnie.

Następnie batalion przekazał swój odcinek oddziałom Policji Państwowej i został rozwiązany.

Służba graniczna

Od lipca 1923 roku batalion zabezpieczał odcinek granicy od miejsca zetknięcia granicy lądowej z Dźwiną do miejscowości Mazuryno.

Sąsiednie bataliony

  • 28 batalion Straży Granicznej ⇔ 11 batalion Straży Granicznej – 1 grudnia 1922
  • 28 batalion Straży Granicznej ⇔ 33 batalion Straży Granicznej − po 1 lipca 1923

Wydarzenia

12 lutego 1923 roku komendant batalionu raportował, że z 3 kompanii zdezerterowało 4 żołnierzy, a tyle samo z 4 kompanii. Aresztowano także kilku żołnierzy za komunistyczną agitację oraz rozmowy z żołnierzami bolszewickimi. Kontrole ujawniły niedobory amunicji wśród żołnierzy pełniących służbę graniczną. Jako przyczynę wskazano prawdopodobną działalność tajnej organizacji, która rekrutowała członków z szeregów Wojska Polskiego. Kolejnym powodem były braki w „polskim żywiole” oraz opóźnienia w działaniu sądów. Dowódca batalionu apelował o „wzmocnienie pododdziałów granicznych żołnierzami z Wielkopolski, Małopolski bądź Królestwa”.

Komendanci batalionu

kpt. Teofil Ney (IX 1922 – )

Struktura organizacyjna

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Hubert Bereza, Kajetan Szczepański: Centralna Szkoła Podoficerska KOP. Grajewo: Towarzystwo Przyjaciół 9 PSK, 2014. ISBN 978-83-938921-7-4.

Henryk Dominiczak: Granica wschodnia Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1919–1939. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1992. ISBN 83-01-10202-0.

Henryk Dominiczak: Granice państwa i ich ochrona na przestrzeni dziejów 966–1996. Warszawa: Wydawnictwo „Bellona”, 1997. ISBN 83-11-08618-4.

Teresa Prengel-Boczkowska: Wstęp do inwentarza zespołu archiwalnego „Straż Graniczna (1922−1923)”. Szczecin: Archiwum Straży Granicznej, 2009.

Jerzy Prochwicz, Zbigniew Kępa. ABC formacji granicznych II Rzeczypospolitej. „Problemy Ochrony Granic”. 24, 2003. Kętrzyn: Centrum Szkolenia Straży Granicznej. ISSN 1505-1757.

Rozkazy organizacyjne Głównej Komendy Straży Granicznej 1922−1923 → Archiwum Straży Granicznej. Szczecin. (sygn. 161/77.)

Wykaz placówek niektórych batalionów Straży Granicznej, 1922 → Archiwum Straży Granicznej. Szczecin. (sygn. 161/52.)

Zarządzenia władz zwierzchnich dotyczące organizacji sześciu batalionów Straży Granicznej na terenie Delegata Rządu w Wilnie, 1923 → Archiwum Straży Granicznej. Szczecin. (sygn. 161/14.)

Meldunek komendanta 27 batalionu SG dotyczący domniemanej tajnej organizacji werbującej ochotników w Wojsku Polskim → Archiwum Straży Granicznej. Szczecin.

Zostań naszym fanem!

Pomóż nam się rozwijać! Polub nas na Facebooku! i śledź nas na X!