M102 – Amerykańska haubica kal. 105 mm
Haubica M102 to lekka, holowana broń artyleryjska o kalibrze 105 mm, która została stworzona w 1964 roku. Została wprowadzona do użytku podczas wojny wietnamskiej i wykorzystana w operacjach Pustynna Tarcza oraz Pustynna Burza. Umożliwia strzelanie różnorodnymi typami konwencjonalnej amunicji oraz posiada możliwość obrotu o 360 stopni. Haubice M102 mogą być zrzucane na spadochronach lub transportowane przez helikoptery, zarówno w czasie standardowych przemieszczeń, jak i w trakcie operacji desantowych.
Haubica M102 jest także najsilniejszym uzbrojeniem samolotu Lockheed AC-130.
Obecnie Armia Stanów Zjednoczonych nie korzysta już z tej broni, zastępując ją 105 mm haubicą M119, jednak M102 wciąż jest używana przez Gwardię Narodową.
Budowa
Haubica M102 wyposażona jest w zamek klinowy, hydropneumatyczny oporopowrotnik oraz lufę z hamulcem wylotowym. Do strzelania montuje się ją na płycie oporowej, która jest przymocowywana pod osią kół w trybie marszowym. Dolne łoże ma konstrukcję jednoogonową i dwuramienną, a tradycyjny lemiesz został zastąpiony przez urządzenie rolkowe.
Amunicja
M102 używała amunicji dzielonej, w tym:
- odłamkowo-burzącej,
- odłamkowo-rażącej (z małymi pociskami w korpusie),
- kumulacyjnej,
- dymnej,
- z dodatkowym napędem rakietowym.
Przypisy
Bibliografia
Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo „WIS”, 1994, s. 124. ISBN 83-86028-01-7.